อ่านเพราะรู้จักจากละคร อ่านนิยายจบ แต่ดันดูละครไม่จบ 555555555 เอาจริง ๆ เหมือนไม่ใช่นิยายรักเลย อะคือคงเป็นนิยายายรัก แต่ไม่ใช่นิยายรักตามขนบ (???) รึเปล่า ตัวละครมันเยอะมาก ๆ และทุกตัวต่างก็ช่วยสร้างสีสันให้กับเนื้อเรื่อง อนงค์ เป็นนักเรียนนอก เปิ๊ดสะก๊าด ตกหลุมรักในความดีของคุณพระ / คุณวิชัย ที่เพิ่ง (เพิ่งมั้ย) ผ่านมรสุมเรื่องหัวใจมา อ่านไปเรื่อย ๆ จะรู้ได้เลยจริง ๆ ว่าชื่อเรื่อง “หนึ่งในร้อย” คือหมายถึงพระเอกจริง ๆ 55555555 คือแหงแหละว่าชีอาจจะไม่ได้เขียวแบบ เคี้ยววววววว เขียว มีความหัวโบรงโบราณ (เซตติ้งมันคือ 1930s ง่า....) แต่ก็ถือว่าดีมาก ๆ แล้วละมั้งในยุคนั้น แต่ก็เป็นคนเก็บงำความรู้สึก และต้องมาป๊ะกะนางเอกที่เปิดเผยผิดหญิงสาวสมัยนั้น สิ่งที่ชอบที่สุดเลยข้อนึงคือ ภาษา สวยม้ากกกกกกกก แบบ มันไม่ได้อ่านยากเวอร์วังอลังการแบบ มือเล็กเรียวบางประคองใบหน้าคมครั่นคร้ามอย่างแนบแน่น ฟีลนี้อะ 55555 แต่มันแบบ สวย และอ่านเข้าใจง่าย อาจจะไม่ได้รักกันระเบิดเถิดเทิงแบบในละคร (คือท้าย ๆ เรื่องต่างกันมากเลยมั้งนะ คิดว่า จากที่ดูผ่าน ๆ ) แต่ในหนังสือมันจะละเมียดละไมกว่าจริง ๆ แนะนำค่ะสำหรับสายนิยายเก่า + ไม่อยากอ่านอะไรเศร้า ๆ หนัก ๆ พักใจ