“He is half my soul as the poets say.”
อ่านมาสักพัก (ใหญ่ ๆ ) มากแล้ว เพิ่งมาเขียน จำไม่ค่อยได้เป๊ะ ๆ แต่เป็นเรื่องที่ความรู้สึกหลังอ่านตราตรึงมาก 55555 เชื่อว่าหลาย ๆ คนอาจจะเป็นเหมือนกัน ตอนนี้กระแส The Odyssey กำลังมาแรง (มั้ยนะ) ไทม์ไลน์ของเรื่องนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งก่อนจะก้าวเข้าสู่ The Odyssey เช่นกัน ตั้งแต่พาโตรคลัสและอคิลลิสยังเด็ก ไปจนถึงช่วงสงครามกรุงทรอย แต่ว่าใครที่ไม่เคยดู หรือไม่เคยอ่านอะไรเกี่ยวกับ Trojan War ก็ไม่ต้องกังวลไป เพราะเข้าใจแน่นอน นักเขียนเล่าละเอียดยิ้บบบบบบ ใจก็สลายละเอียดยิ้บบบบบเลยหละ เอ๊า เนื้อเรื่องจะดำเนินผ่านมุมมองของพาโตรคลัส (Patroclus) ตั้งแต่วัยเด็ก ที่ได้พบเจอกับอคิลลิส (Achilles ลิส หรือ ลีสหว่า) พบเจอเหตุการณ์ต่าง ๆ มาด้วยกัน และมิตรภาพกับความรักก็ก่อตัวขึ้น เรื่องนี้เป็น Retelling ตำนานกรีก ดังนั้นทุกคนที่เคยดู เคยอ่าน หรือแม้แต่กูเกิล ก็รู้อยู่แระว่า จุดจบของสองคนนี้มันจะเป็นยังไง 555555 แต่เราก็ยังอ่าน อ๊าก โอ๊ย น้อ ชีวิต เหมือนเอาตัวเองไปทรมานเล่น แต่สิ่งที่ได้รับคือ ภาษาสวย ๆ ของนักเขียน ความสัมพันธ์ที่งดงามและเจ็บปวดของตัวละครหลาย ๆ ตัว ที่ไม่ใช่แค่คู่เอก และแนวคิดในหนังสือที่ฉุกให้เราได้ตระหนัก หนึ่งในประเด็นที่เราจับได้จากหนังสือ คือการตั้งคำถามว่า “เราจะยอมมีชีวิตที่รุ่งโรจน์แต่แสนสั้น หรือชีวิตที่ยาวนานแต่ถูกลืมเลือน” เพราะอคิลลิสก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางแรกด้วยการไปรบที่กรุงทรอย และผลลัพธ์ที่ได้ คือโลกต่างก็รู้จักชื่อของเขากันหมด แต่แลกมากับชีวิตที่ต้องตายตกไป ซึ่ง อยากจะบอกว่า ช่วงท้าย ๆ เล่ม อ่านหนังสือไม่ชัดเลยค่ะ เพราะน้ำตาบังหมด *สูดน้ำมูก ฟืด* มันทรมาน ม้ากกกกกกก แถมมันยังมีรายละเอียดยิบย่อยอะไรมากกว่านี้ด้วย ที่บางทีอ่านใกล้จบแระ ย้อนกลับไปอ่านหน้าเก่า ๆ คือแบบ อ๊าย ตบเข่าฉาด foreshadow (เป็นการทิ้งคำใบ้ หรือบอกเป็นนัย ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคต) นี่หว่า โว้ย ทรมาน ๆ *เช็ดน้ำตา* แต่ชอบมาก อยากให้ทุกคนไปอ่าน และสัมผัสความขมปี๋นี้ด้วยกัน 5555555 อีกเรื่องคือ อันนี้ขออนุญาตก๊อปปี้โควทมาจากเน็ต เป็นซีนที่พาโตรคลัสระลึกถึงอดีต ไครอน (เซนทอร์ที่เป็นฟีล ๆ โค้ช/เมนทอร์ ของเหล่าวีรบุรุษ) เคยกล่าวว่า No man is worth more than another, wherever he is from. (ไม่มีมนุษย์คนไหนมีค่ากว่าอีกคนหรอก ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร หรือมาจากไหนก็ตาม) อคิลลิสเลยถามกลับว่า แล้วถ้าเค้าเป็นสหายท่านล่ะ หรือพี่ชาย/น้องชายล่ะ เราจะทำเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้าได้เชียวหรือ ไครอนตอบว่า เขาก็ต้องมีค่ากับเจ้ามากกว่าใครอยู่แล้ว แต่คนแปลกหน้าสำหรับเรา ก็เป็นสหายหรือพี่น้องของใครสักคนเช่นกัน อันนี้คือ เจ็บจี๊ด มาก (แล้วถ้าอ่านจนถึงตอนที่ว่า ทำไมพาโตรคลัสถึงนึกถึงบทสนทนานี้ น่าจะยิ่งจี๊ด) มันเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดจริง ๆ นะ คือคนที่เรามองว่าไม่สำคัญ เขาก็เป็นคนสำคัญของใครสักคนบนโลกอะ ซึ่งมันเศร้ามาก ๆ ไม่ใช่แค่กับความสัมพันธ์ของคนรัก แต่เป็นในทุก ๆ รูปแบบ และยังสะท้อนให้เห็นถึงพิษของสงครามด้วย คือเราไม่น่าจะฆ่าฟันกันเป็นผักปลา เพราะทุกคนต่างก็มีคนที่รอเค้ากลับบ้านง่า T __ T รวม ๆ คือ แนะนำ ที่สุด เพราะสวยงาม ขม เจ็บ เพลิน ครบรส ยิ่งใครอินกรีกมิตโต ต้องรีบจัดด่วน ๆ เหมือนตอนนี้จะมีแปลไทยออกมาเพิ่มแล้ว เก็บกันได้เบย (อ่านแล้วอาจจะสงสารสองตัวละครหลักที่สุด แต่อีกคนที่น่าสงสารไม่แพ้กันก็คือ ฮ. สุดหล่อและลูกเมียค่ะ ดิชั้นซึม ใครยังอ่านไม่จบเตรียมกะละมังไว้ได้เลย ไว้รองน้ำตา ฮึก รักอะ) ป.ล. จะแปะรูปตัวเองร้องไห้คู่กะหนังสือก็เกรงจัยเนาะ แต่ร้องจริง จบ