ถ้าเราตายไป ใครจะจดจำเราในแบบใดบ้าง..

วรรณกรรมไทยที่ชวนให้คนอ่านตั้งคำถามว่า ถ้าวันหนึ่งเราตายไป คนที่ยังอยู่จะเป็นยังไงบ้าง ? พวกเขาจะจดจำเราในแบบไหน ? แล้วพวกเขาจะเลือกกอดเก็บตัวตนเราไว้หรือปลดปล่อยเราให้ล่องลอยไปตามควัน ? เรื่องราวของนักวาด “ลับตา” ที่เปิดเรื่องมาก็นอนหายใจรวยริน ลับตาเป็นคนเปิดนำเรื่องที่สมบูรณ์ เพราะเธอจะพาเราถอนหลังย้อนอดีตและความทรงจำมากมายพร้อมทั้งเล่าถึงคนสำคัญของเธอ ก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจ หลังจากนั้นหนังสือจะตัดภาพมาเล่าในมุมมองบุคคลที่สำคัญกับลับตา อย่างแมว คนรัก คนที่ทำงาน และแม่ ว่าหลังรับรู้ว่าบนโลกนี้ไม่มีลับตาอีกแล้ว พวกเขาจะมีการจัดการความรู้สึกกันอย่างไรบ้าง พวกเขาจะมาทบทวนชีวิตอันโดดเดี่ยวของลับตาในมุมของพวกเขาให้คนอ่านฟัง เอาจริง ๆ มู้ดตอนอ่านส่วนตัวไม่ได้ร้องไห้โฮขนาดนั้น แต่อารมณ์จะเหม่อ ๆ อยากนั่งเงียบ ๆ คิดอะไรบางอย่าง ซึม ๆ ดิ่ง ๆ เหมือนจมอยู่ในมหาสมุทร เหงา ๆ และโดดเดี่ยว เหมือนถูกขังอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม คนอ่านจะได้ฉุดคิดหรือทบทวนตัวเองร่วมไปกับตัวละครด้วย