“爱就是到死也不放手”
พึ่งอ่านเรื่องนี้จบแล้วคันมือต้องพุ่งมาเขียนรีวิวแบบด่วนที่สุด เริ่มจากเราเห็นอาร์ตเรื่องนี้ผ่านตาซึ่งสวยมากกกกกกกก กอไก่ล้านตัว (ไม่เชื่อดูรูป) เลยอ่ะๆ ไหนลองชิมหน่อยซิ ชิมไปชิมมาไหงอ่านจบภายใน 2 วันได้ไม่รู้ค่ะ 555 ------------------------------- ⚠️ non-con, rape, ป่วยจิต disclaimer - ถ้าผันเสียงชื่อจีนผิดต้องขออภัยค่ะ ภาษาจีนไม่แข็งแรง เสิ่นเจี้ยนชิง x หลี่อวี้เจ๋อ ขอเล่าเรื่องย่อแค่สั้นๆ เพราะอยากเม้าสปอยมากกว่า เริ่มจาก 'หลี่อวี้เจ๋อ' นักศึกษาหนุ่มกับเพื่อนอีก 3 คนที่เดินทางไปหมู่บ้านของชนเผ่าเหมียวที่เป็นสถานที่เชิงท่องเที่ยว เพื่อเก็บข้อมูลวิถีชีวิตของคนชนเผ่าทำรายงานส่งอาจารย์ ระหว่างที่อยู่ในหมู่บ้าน หลี่อวี้เจ๋อเผลอถ่ายรูปติด 'เสิ่นเจี้ยนชิง' เด็กหนุ่มชนเผ่าเหมียวในเครื่องประดับผีเสื้อเงินที่หน้าตางดงาม ทำให้หลี่อวี้เจ๋อเริ่มสนใจเสิ่นเจี้ยนชิงเข้าอย่างช้าๆ ระหว่างเดินทางกลับเมืองทั้ง 4 คนรถเสียทำให้หลงอยู่ในป่า จนทำให้ต้องติดตามเสิ่นเจี้ยนชิงที่ 'บังเอิญ' ผ่านมาช่วย และได้เข้าไปในหมู่บ้านเหมียวอีกหมู่บ้านหนึ่งซึ่งซ่อนอยู่ในภูเขาลึกลับที่ไม่ปรากฏบนแผนที่ ในหมู่บ้านเหมียวแห่งนี้หลี่อวี้เจ๋อเริ่มสนิทสนมกับเสิ่นเจี้ยนชิง เด็กหนุ่มชนเผ่าที่ใสซื่อจริงใจ (^v^?) แต่ไม่นานนัก หลี่อวี้เจ๋อก็เริ่มสังเกตถึงความผิดปกติของหมู่บ้านเหมียวเร้นลับแห่งนี้ ท่ามกลางสิ่งแปลกๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว หลี่อวี้เจ๋อจึงตัดสินใจพาเพื่อนๆ ออกจากหมู่บ้านโดยไม่บอกใครแม้แต่เสิ่นเจี้ยนชิง หลังจากนั้นจะเป็นยังไง จะออกไปได้ไหม โปรดติดตามต่อในเรื่อง ก่อนจะสปอยขอบอกก่อนว่าที่เล่าเรื่องย่อกว้างมากกกกกก เพราะเรื่องนี้ใจความสำคัญมีอยู่แค่คสพระหว่างตัวละคร ถ้าเล่าลงดีเทลเล็กๆ น้อยๆ แล้วเราคิดว่าจะทำให้เสน่ห์ของเรื่องนี้หายไป ดังนั้นถ้าใครอยากชิมแนะนำให้อ่านเองดีกว่า ต่อจากนี้คือสปอยยับๆๆๆๆๆๆ เวิ่นก่อน เรื่องนี้เราชอบที่นักเขียนบรรยายดีเทลของวัฒนธรรมชนเผ่าแทรกเข้ามาในเรื่องได้น่าสนใจมาก ที่ชอบที่สุดส่วนตัวคือประเพณีที่ชายหนุ่มจะเหยียบรองเท้าคนที่ตัวเองหมายปอง มีความหมายเท่ากับคนนี้ฉันจองแล้วนะ ซึ่งแน่นอนว่าหลี่อวี้เจ๋อโดนเสิ่นเจี้ยนชิงเหยียบเรียบร้อย และลายรองเท้าของเสิ่นเจี้ยนชิงก็เป็นลายผีเสื้อโบยบิน เรารู้สึกฉากนี้มันจั๊กจี้หัวใจยังไงไม่รู้ ชอบส่วนตัวค่ะ 555 ในส่วนเส้นเรื่อง ปูมาขนาดนี้แล้วแน่นอนว่าหลี่อวี้เจ๋อจะไม่ได้กลับออกไปโลกภายนอกง่ายๆ แล้วเสิ่นเจี้ยนชิงก็ไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มใสซื่อน่ารักแบบที่นายเอกคิดด้วย ตัวจริงของเสิ่นเจี้ยนชิงก็คือคนบ้าป่วยจิต ที่หมกมุ่นอยากครอบครองหลี่อวี้เจ๋อ ดังนั้นพอรู้ว่าหลี่อวี้เจ๋อจะหนีไปจากตัวเองเขาเลยไปตามจับกลับมา แล้วก็ rape นายเอกเพื่อตีตราจอง ความเพี้ยนของเสิ่นเจี้ยนชิงในฉากนี้คือตอนหลี่อวี้เจ๋อขัดขืนเอาหินฟาดหน้า ฮีดันยิ้มบอกนายเอกว่าขอบคุณนะสำหรับของความชิ้นแรกที่นายเอกมอบให้ 😵💫 หลังจากนั้นเสิ่นเจี้ยนชิงก็พาหลี่อวี้เจ๋อกลับมาขังไว้ที่บ้านตัวเอง ส่วนเพื่อนอีก 3 คนของหลี่อวี้เจ๋อแยกเดินทางไปล่วงหน้าเพราะหลี่อวี้เจ๋อบาดเจ็บและไม่อยากเป็นภาระเลยขอให้เพื่อนทิ้งตัวเองไว้ในป่าจนพระเอกตามมาเจอ ระหว่างอยู่ในบ้านนักเขียนพยายามสร้างเคมีของสองคนนี้ให้เกิดขึ้น แต่บอกตามตรงเราสัมผัสไม่ได้เลย ที่รู้สึกมันมีแต่ความฝืดฝืนไปหมด แถมพระเอกก็ขี้หึงมากกกกก แทบไม่ยอมให้ออกจากบ้าน ใช้กู่ตัวเองคอยเฝ้านายเอกไว้ พอหลี่อวี้เจ๋อเริ่มหายดีแล้วพระเอกเลยขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมารักษาอาการปวดกระดูกเพราะขาหักให้หลี่อวี้เจ๋อ ทำให้ตัวเสิ่นเจี้ยนชิงเองพลัดตกเขาบาดเจ็บ นายเอกที่เห็นอย่างนั้นก็หนีไม่ลง ตัดสินใจอยู่ดูแลเสิ่นเจี้ยนชิงจนหายดี หลังจากหายแล้ว (ถ้าจำไม่ผิด) สองคนนี้ก็ทะเลาะกันอีก เป็นเหตุให้เสิ่นเจี้ยนชิง rape นายเอกอีกครั้ง ทำให้นายเอกตัดสินใจหนี หนีคราวนี้นายเอกฟาดพระเอกหัวช้ำ ต่อให้พระเอกคลานมาขู่อ้อนวอนก็ไม่สนใจ หลังจากเหตุการณ์เอาตัวรอดอีกล้านแปดจากคนในหมู่บ้าน ในที่สุดหลี่อวี้เจ๋อก็หนีออกมากลับสู่หมู่บ้านเหมียวที่เป็นหมู่บ้านท่องเที่ยวได้สำเร็จ ที่นั่นมีอาจารย์ของเขาที่ตั้งใจมาตามหานายเอกซึ่งหายตัวไปหลายเดือนรออยู่ และเขาก็ตัดสินใจกลับไปใช้ชีวิตในเมืองเหมือนเมื่อก่อน หลังกลับมาใช้ชีวิตปกติ ถึงจะพยายามยังไงหลี่อวี้เจ๋อก็ยังคิดถึงเสิ่นเจี้ยนชิง นายเอกลองทั้งไปพบจิตแพทย์ พึ่งหมอดู คุยกับคนใหม่แต่ก็ไม่ลืมเสิ่นเจี้ยนชิงซักที สุดท้ายไม่กี่เดือนหลังนายเอกกลับมาเรียน เสิ่นเจี้ยนชิงก็ตามกลับมาจนเจอนายเอก แล้วเรื่องก็เดินทางเข้าสู่ตอนจบด้วย conflict อีกนิดหน่อย ความรู้สึกแบบรวมๆ ตอนแรกค่อนข้างติดใจกับฉาก rape มากและเซ็งที่นายเอกตกหลุมรักพระเอก เพราะในมุมมองเราเราไม่เห็นจะรู้สึกว่าเสิ่นเจี้ยนชิงมีดีตรงไหน (นอกจากหน้าตา) แต่พอถอยมามองในมุมหลี่อวี้เจ๋อแล้วก็คิดว่าเข้าใจได้อยู่ อย่างแรก แม้นักเขียนจะพยายามย้ำทั้งเรื่องว่านายเอกเป็นคนคิดรอบคอบ มีสติ เก่ง ฉลาด ฯลฯ แต่ความเป็นจริงแล้วหลี่อวี้เจ๋อคือคนที่กลัวการอยู่คนเดียว โหยหาความรัก กลัวความเปลี่ยนแปลง กลัวความเสี่ยง กลัวสิ่งที่ไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ อาจจะด้วยเพราะปมครอบครัวหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่เราว่าหลี่อวี้เจ๋อก็คือคนนึงในสังคมที่ 'แสร้ง' ทำว่าตัวเองเป็นคนปกติ แต่จริงๆ แล้วไม่เคยได้เป็นส่วนหนึ่งของคนปกติเลย กลับมาที่ฉาก rape ด้วยนิสัยที่เราวิเคราะห์ (ทึกทักเอาเอง) ของนายเอก เราเลยคิดว่านั่นแหละคือเหตุผลที่นายเอกไม่โกรธพระเอกนานและสามารถให้อภัยเสิ่นเจี้ยนชิงคนที่เคย rape ตัวเองได้ เพราะเรามองว่าตอนนั้นที่หลี่อวี้เจ๋อขัดขืนมันเกิดจากความกลัวในสิ่งที่ไม่คาดคิดมากกว่า เช่น ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะลงเอยกับผู้ชาย ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นเกย์ ความกลัวที่จะไม่ได้กลับเมืองไปใช้ชีวิตตามแพลน กลัวเสิ่นเจี้ยนชิงที่ไม่ใช่คู่ชีวิตแบบที่เคยปรากฏในหัวตามจินตนาการมาก่อน เราว่าจุดนี้มันเป็นเหตุให้ once หลี่อวี้เจ๋อกล้ายอมรับว่าตัวเองชอบเสิ่นเจี้ยนชิงแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายจะเคยทำเรื่องแย่ๆ กับตัวเองหรือคนรอบข้างแค่ไหน ก็ไม่สำคัญเท่าตอนนี้มีเสิ่นเจี้ยนชิง คนที่ไม่มีคนอื่นในสายตา พร้อมทุ่มเทและโหยหาแค่หลี่อวี้เจ๋อเพียงคนเดียว คสพของสองคนนี้เรียกรักมั้ยไม่รู้ เพราะมันคือคนผิดปกติสองคนรักกันอ่ะค่ะ 5555 คนนึงบ้าหนัก อีกคนมีปม เป็นรักที่เรามองไม่เห็นภาพ สัมผัสไม่ได้ เข้าไม่ถึงเท่าไหร่ พอมาคิดๆ ดูแล้วที่เราเข้าไม่ถึงเป็นเพราะเสิ่นเจี้ยนชิงตกหลุมรักหลี่อวี้เจ๋อจากหน้าตา คือก็ใช่แหละว่านิยายวายส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้น แต่เรื่องนี้นักเขียนเขาไม่ได้โชว์ให้เรารู้สึกว่าพระเอกชอบนายเอกหรือประทับใจนายเอกในนิสัยหรือตรงไหนเพิ่มอีกบ้าง เลยเป็นจุดที่ทำให้เราไม่อินคสพคู่นี้เท่าไหร่ (แต่เห็นด้วยที่ทั้งคู่ลงเอยกันนะ) ส่วนเสิ่นเจี้ยนชิง ขอยกไปเม้าใน section ตอนพิเศษ ตอนพิเศษ เนื้อเรื่องหลักจบเพลนมาก ทิ้งความรู้สึกแบบ ห๊า ลงเอยกันแล้วหรอ ไหนเคมีคู่หลัก แต่พอเป็นตอนพิเศษนักเขียนดันแก้ตัวได้ดีมาก ต่อให้จะคาดเดาพฤติกรรมของพระเอกได้ แต่ตอนพิเศษคือสิ่งที่เติมเต็มช่องว่างของเรื่องให้สมบูรณ์ พูดง่ายๆ คืออ่านแล้วสะใจ ความยันของพระเอกเรื่องนี้มันสะใจแบบที่ไม่ค่อยเห็นคนเขียนแบบนี้มาพักใหญ่แล้ว นอกจากนี้มุมมองพระเอกมันจะมีความพีคย่อยๆ เกี่ยวกับคนและหมู่บ้านเหมียวของพระเอกที่เฉลยให้คนอ่านรู้ด้วย นอกจากเติมช่องโหว่ของเรื่องแล้ว ยังมีตอนพิเศษอีก 2 ส่วนใหญ่ ส่วนแรกคือน้องหงหง น้องคือแมลงกู่สีแดงของพระเอก น้องจะมาบ่นความในใจของชีวิตแมลงกู่และแซะเจ้านายให้เราได้อ่าน 5555 เอ็นดูน้อง อยากได้ POV น้องหงหงทั้งเรื่อง อีกส่วนคือเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มของนายเอกที่ติดป่าด้วยกันและได้ออกไปก่อน ไม่อยากสปอยแต่เอาเป็นว่าทั้งเรื่องเราไม่ร้องไห้ฉากไหนเลย แต่มาร้องให้ตอนพิเศษอันนี้ แต่จบดีนะคะ ดีแบบยิ้มทั้งน้ำตา 5555🤣 สุดท้ายนี้ เผื่อใครสงสัยว่าสรุปเสิ่นเจี้ยนชิงทำของใส่หลี่อวี้เจ๋อไหม... ตอบเลยว่าไม่ค่ะ ไม่มีแม้แต่นิดเดียว แต่วิธีที่ฮีใช้มันสะใจกว่าเล่นของตรงๆ อีก 5555 ขอแปะลิ้งไว้เผื่อใครอยากไปตามอ่านค่ะ https://www.gongzicp.com/novel-1213088.html หรือถ้ามีสนพไหนมาเห็นลองเอาไปพิจารณา lc ได้นะคะ❤️ (ถามว่าสนุกมั้ยตอบไม่ถูก แต่อ่านจบนะ 5555)