วรรณกรรมแนวดิสโทเปียเรื่องแรกที่เคยอ่านซึ่งเปิดโลกการอ่านแนวดิสโทเปียมากก โดยว่าด้วยชีวิตของ 'อนาวิล' เด็กหนุ่มที่ต้องหาวิธีการเอาตัวรอดจากโลกาวินาศครั้งสุดท้ายพร้อมกับแม่ของตัวเอง ท่ามกลางความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นวรรณะในดาวเคราะห์โลกที่ได้รับความเสียหายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการเกิดโลกาวินาศครั้งแรก สภาพแวดล้อมที่นำเสนอมีความโหดร้ายของวรรณะจัณฑาลที่เปรียบเสมือนบุคคลชายขอบในปัจจุบัน ขาดการดูแลเอาใจใส่ในเรื่องสิทธิที่มนุษย์พึงมี ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกเห็นใจและเอาใจช่วยแม่ลูกคู่นี้ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขยะแขยงกับมนุษย์ที่ยังเห็นแก่ตัวถึงแม้สังคมกำลังเจอวิกฤตอะไรก็ตาม ส่วนตัวรู้สึกว่าตอนจบบีบหัวใจมากๆๆ แต่ก็เป็นอะไรที่เข้าใจได้ ชอบอ่านงานของคุณกิตติศักดิ์ คงคา ซึ่งปกติเขาจะมีภาพจำกับหนังสือแนวสืบสวนสอบสวนมากกว่า พอลองอ่านแนวอื่นๆก็รู้สึกว่าสไตล์การเขียนและภาษาของเขายังชัดเจน แต่ในขณะเดียวกันมันอาจจะขาดกลิ่นอายของการบรรยายที่ดีพกว่านี้ถ้าเทียบกับวรรณกรรมดิสโทเปียอื่นๆ