วรรณกรรมว่าด้วยสถานที่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในมุมหนึ่งของสถานีรถไฟไทเป ซึ่งได้ชื่อว่า ศูนย์รับฝากความเสียใจ ที่จะมีเจ้าหน้าที่คอยรับฝากความเสียใจที่มีต่อคนที่ไม่สามารถพบเจอกันได้อีกของผู้ที่ผ่านมา แต่ความพิเศษของที่นี่คือจะเปิดทำการเฉพาะเวลารอยต่อระหว่างกลางวันและกลางคืน จำได้ว่าอ่านเมื่อนานมาแล้วมากๆแต่ยังเป็นเล่มที่ใครหลายๆคนหยิบขึ้นมาพูดถึงจนถึงปัจจุบัน เป็นวรรณกรรมแฟนตาซีเล่มแรกๆที่ได้อ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากก เพราะมัน fullfill ความรู้สึกในใจบางอย่าง แต่ด้วยความเป็นวรรณกรรมแปล เราก็มีความกังวลเกี่ยวกับภาษาและวัฒนธรรมที่อาจจะไม่ตรงกับบริบทของไทย แต่พออ่านก็รู้สึกว่าวรรณกรรมแปลได้ลื่นไหลมาก และเนื้อหาถูกแบ่งตอนเป็นเรื่องสั้นย่อยๆ ทำให้ยิ่งอ่านง่ายขึ้น รวมกับยังเป็นวรรณกรรมแถวเอเชีย รูปแบบสังคมครอบครัวต่างๆยังมีลักษณะที่คล้ายกับไทย เลย related ได้มากขึ้นไปอีก แอบติดอยู่เรื่องเดียวน่าจะเรื่องชื่อของตัวละครที่จำยากไปนิดนึง แต่โดยรวมก็ถูกแทนที่ด้วยเนื้อหาที่เต็มอิ่มและอบอุ่นหัวใจ!