จวบระพีอัสดง

ปมชัดมากกกก ตั้งแต่ต้นจนจบเลย ปมใหญ่ๆคือเรื่องชนชั้นและรักเพศเดียวกัน ทั้งเรื่องจะเล่าถึง 2 ปมนี้ ปมที่จะนำตัวละครไปสู่ตอนจบ ทั้งพยายามพัฒนาตัวเองให้อยู่ในระดับเดียวกัน ทั้งพยายามฝ่าฟันสู้เพื่อความรัก ชอบที่ตัวละครไม่ใช่แค่สีขาวหรือดำไปเลย ตัวละครมีปมของเขาในการทำบางสิ่ง ตัวระพีเองก็เคยอิจฉานิ่ม ไม่ชอบนิ่ม ด้วยเหตุผลที่ว่าทั้งบ้านทำเหมือนตัวระพีไม่ใช่เจ้านายหรือคนในตระกูลดิเรกโยธิน หรืออย่างตัวคุณหญิงไพรินเองก็ไม่ได้เกิดมาแล้วร้ายเลย เขาคงมีปมของเขา อย่างน้อยที่ทำให้รู้เลยว่าไพรินน่าจะผ่านอะไรมาเยอะ ก็คือเรื่องของคำพูดคำจาที่เหมือนมีดโกนอาบน้ำผึ้ง น่าจะต้องผ่านอะไรมาเยอะพอสมควรถึงประดิษฐ์คำพูดได้หวานๆแต่ร้ายลึก และแม่ของระพีเองก็มีปมที่ผู้ชายข่มขืnแล้วลูกออกมาหน้าเหมือนกับชายคนนั้นทุกประการ เอาตรงๆก็สงสารระพี เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรกับการกระทำของผู้ใหญ่กลับต้องมารับกรรม แต่ก็เข้าใจปมของตัวละคร อย่างตัวบุษย์ที่อยากได้ลูก ถ้ามองในมุมของผู้หญิงในยุคนั้น คิดว่าก็คงคิดเหมือนบุษย์ เกิดมาเป็นหญิงมีหน้าที่ผลิตลูก (แต่ในยุคนี้ไม่ใช่แล้วนะจ้ะ ผู้หญิงอยากเป็นอะไรก็เป็น อยากโสดก็โสด ไม่ต้องยุ่ง) คู่ของบุษย์ทำให้รู้ว่านี่แหละคู่บุญอย่างที่นิยายบอก ไม่จำเป็นต้องรักกัน แต่ส่งเสริมกัน ไม่ทำร้ายกันก็พอ คิดว่าถ้าใครสายประวัติศาสตร์ หรือชอบนิยายแนวอิงประวัติศาสตร์แต่ไม่จ๋ามากคิดว่าน่าจะชอบ ด้วยความที่ setting อยู่ในช่วงยุคการเปลี่ยนแปลงการปกครองและสงครามโลกครั้งที่ 2 ในหลายๆประเด็นคนก็น่าจะคุ้นผ่านหนังสือเรียนมาบ้าง แต่พออ่านเรื่องนี้เหมือนกระตุ้นความทรงจำ หรือบางเรื่องที่ยังไม่รู้ก็ได้รู้ก็มี การเขียนอุปมาของนักเขียนเองก็ดี เห็นภาพ รู้สึกจับใจในหลายๆประโยค เป็นการเปรียบเทียบได้โคตรดี ช่วงบทท้าย ๆ ตรงบทพิเศษจากมารดา ช่วงท้ายๆ อ่านจบแล้วพึ่งนึกได้ เหม่อจุดเลย🥲 แต่ที่เราให้ 4.5 ไม่ใช่ว่าตัวนิยายไม่ดี แต่เป็นเราดูรีวิวจนคาดหวังเอง เราเจอรีวิวคนอ่านแล้วร้องไห้ค่อนข้างเยอะ แต่พออ่านด้วยตัวเองแล้วรู้สึกไม่ได้มีตรงไหนที่อ่านแล้วอยากร้อง มีแต่แนวเหม่อๆซึมๆ เราเลยหัก 0.5 ที่เป็นเพราะเราคาดหวังว่าจะได้เสียน้ำตามากไปคับ ปล.ใครสายสะสมขอบสเปรย์หรือสายเก็บหนังสือปกสวยต้องมี พลาดไม่ได้อ่ะ หลังอ่านเรื่องนี้จบทุกคนคิดเห็นยังไงกันบ้างคะ มีมุมไหนที่อยากแชร์ มาพูดคุยกันได้น้าา